Morihei Ueshiba werd op 14 december 1883 geboren in Tanabe, Wakayama,
in Japan. Hij stamde uit een voorname samoeraifamilie wiens geschiedenis terug te volgen
is tot de 17e eeuw. Daardoor werd hij ook traditioneel opgevoed in de sfeer van het
Boeddhisme en de strenge regels van het Bushido (= de weg van de krijger). Op 16-jarige
leeftijd verliet hij zijn ouderlijk huis even buiten Osaka en reisde naar Tokyo, o.a.
om er te studeren. In deze tijd onderwierp hij zich aan een harde, strenge lichamelijke
training in meerdere vechtkunsten.
Door de Russisch-Japanse oorlog (1904) kon hij de geleerde trainingsprincipes in een
oorlogssituatie uitoefenen. Als soldaat was hij gelegerd in het noorden van Manchurei
en door het harde klimaat daar was, aan het einde van de oorlog, zijn gezondheid zeer
verslechterd. Met behulp van zijn sterke wilskracht en harde trainingen (o.a. ook werken
op het land) kreeg hij zijn vitaliteit en kracht weer terug.
Na verloop van tijd kreeg Ueshiba de opdracht van de regering om een groep immigranten
naar het noordelijke eiland Hokkaido te begeleiden. Daar ontmoette hij Takeda Sokaku
(hoofd van de Takeda-familie). Hier begon Ueshiba zijn studie van de Daito Ryu Aikijutsu
onder Takeda Sensei. Aikijutsu-les werd alleen aan bijzondere uitverkoren studenten
gegeven. Ueshiba werd door Takeda Sensei opgenomen vanwege zijn kundigheid en uitermate
bereidheid tot presteren. Hij onderwierp zich onvoorwaardelijk aan de harde lichamelijke
trainingen en aan de eisen van zijn strenge leraar. Tegelijkertijd bleef hij de andere
vechtkunsten die hij had geleerd trainen (vooral Kenjutsu en Jojutsu) en begon de vele
technieken samen te combineren. In 1916 sloot hij deze studie eervol af met een diploma
die hij van zijn Sensei had gekregen.
In 1925 creeerde Ueshiba zijn eigen stijl en het "Aikido"** werd geboren,
dat meer bedacht was op harmonie dan op geweld. Hij wilde zichzelf geestelijk zowel
als lichamelijk beter kunnen ontwikkelen. Gedurende de volgende periode vormden vooral
Ueshiba's leerlingen (o.a. Shioda, Tomiki, Mochizuki) een basis voor het hedendaagse
Aikido. Ueshiba zelf zocht meer "de weg naar de essentiele spirit van Budo".
Tijdens zijn zoektocht liet hij de leerlingen van zijn Dojo werken op een boerderij
waar de eenwording met de natuur hen kon helpen in hun training om zo lichaam en geest
meer één te laten worden.
In 1950 ging Ueshiba terug naar Tokyo om daar verder te gaan met zijn Dojo Aikido Honbu
in Wakamatsu-cho. Ueshiba heeft gezegd dat de echte Budo-manier "de weg van de
vreedzame verzoening" is. Hij droeg zichzelf op om een vechtkunst te ontwerpen
waarbij men een techniek, innerlijke kracht, toewijding en zelfdiscipline kon leren
die nodig was voor zijn/haar persoonlijke ontwikkeling.
Ueshiba Sensei bleef tot zijn dood (in 1969) lesgeven en verdiende veel respect en
bewondering van diegenen die hem ontmoette. Voor zijn dood ontving hij nog een onderscheiding
als "de ontwerper van het Aikido".
Er hebben zich in de loop der tijd uit Ueshiba's Aikido verschillende Aikido-stijlen
ontwikkeld. De meest bekende van deze stijlen zijn: Yoshinkan,Tomiki, Iwama Ryu en
Aikikai. De ontwikkelaars van deze stijlen waren allen toegewijde mannen die zich richtten
op de voorschiften van Ueshiba Sensei.
* O-Sensei betekent grootmeester
** Na de WOII kreeg O-Sensei's vechtkunst pas de naam "AIKIDO" en dit werd
in 1948 door de japanse overheid erkend.
